Salt Lake City (KNSB) - Casper Helling doet op donderdag 15 maart in Salt Lake City een poging het werelduurrecord van Henk Angenent te verbeteren. Op de website KNSB.nl worden zijn verrichtingen op de voet gevolgd in een dagboek.
Donderdag 15 maart: ’Anderhalf jaar voorbereiding komt er in een uur uit’
Nog enkele uren te gaan
,,Nog even, en dan is het zover. Anderhalf jaar geleden heeft dit plan serieuze vormen aangenomen, in november 2005. Ik ben er niet al die tijd even intensief mee bezig geweest, maar speelde wel. En vanmiddag moet die anderhalf jaar voorbereiding er in een uurtje uit komen. Tja, dat maakt het allemaal toch best wel even spannend. Het duurde gisteravond eerlijk gezegd ook even voor ik in slaap kon komen, maar uiteindelijk heb ik weer heerlijk geslapen.’’
,,Het materiaal is allemaal klaar. Mijn schaatsen zijn geslepen, verder heb ik er niets bijzonders mee gedaan. Ik rijd het hele seizoen al op wat dunnere ijzers. Verder heb ik eigenlijk wel wat afwijkend materiaal ten opzichte van de andere rijders: Mogema schaatsen en Bont schoenen. Die laatste zijn eigenlijk voor het skeeleren bestemd, en al die skeeleraars in het peloton zijn dan ook heel verbaasd dat ik daar op kan schaatsen.’’
,,Technisch gezien heb ik ook geen opzienbarende dingen met de schaatsen gedaan. Deze ijzers hoef je niet te buigen. Ik rijd nu alleen op 23 meter in plaats van de meer gebruikelijke 21 meter. Dat kun je doen als het ijs wat vlakker is, en dat is hier in Salt Lake het geval. Je kunt dan wat meer glijden.’’
,,En dat is precies wat ik vanmiddag vanaf 14.06 uur exact wil doen. En wel een uur lang. Ik heb me niet gefocust op een afstand of zo, maar ik ben wel vrij optimistisch. Van de week ging het op ijs weer erg hard, en dat moet vanmiddag ook gebeuren. En als ik dan in ieder geval maar verder kom dan het record van Henk Angenent, vind ik het goed. Maar het mooiste lijkt me de traditionele marathonafstand van 42 kilometer en 195 meter te halen.’’
,,Ik stap straks nog even op de fiets, beetje de benen los rijden. Dan naar de baan, inrijden en lós. Een uur lang alles geven. Net alsof op de Weissensee het peloton op mijn hielen zit, ja. Misschien moet ik me dat ook maar af en toe inbeelden, dat werkt altijd wel.’’
De race van Casper Helling is zo snel mogelijk na afloop te zien op de website www.olyparks.com via de volgende link: http://www.olyparks.com/UOO/PDF/results/3_15_07/OneHourRecord1.wmv
Woensdag 14 maart: ’’Toch maar een mannetje op de kruising’’
Nog 1 dag te gaan
,,Zo, de voorbereiding zit erop. Morgen gaat het er echt om. Dat de dag zelf dichterbij komt, merk ik ook wel aan de groeiende belangstelling. Ik heb vandaag toch al wat telefoontjes gehad, en er was ook belangstelling van de radio. Alleen het was een ontbijtprogramma, dus tegen de tijd dat we hier wakker waren, was dat al voorbij.’’
,,Van nervositeit heb ik nog niet zo’n last. Ik vind het wél spannend allemaal. Desondanks heb ik heerlijk geslapen vannacht. Het was niet zo dat ik al met de race bezig was. Wil ik ook niet. Als je die wedstrijd vooraf al te vaak rijdt, ben je al moe als je nog moet beginnen.’’
,,Eigenlijk zitten er in de voorbereiding ook een aantal parallellen met de dagen voor een 200 kilometer. Daar kan je dan ook zo tegenop zien, omdat je weet dat het zwaar gaat worden. Alleen komen daar uiteindelijk andere factoren bij kijken, zoals de kwaliteit van het ijs, het verloop van de wedstrijd, en de concurrenten. Hier zit het met die ijskwaliteit wel goed, en de rest moet ik uiteindelijk helemaal zelf doen.’’
,,Vandaag is het vooral een kwestie van rust houden. Ik heb zo’n Polar hartslagmeter, die ook je herstel aangeeft, en nog veel meer. Volgens dat ding zou ik nu een dagje rustig aan moeten doen, en dat klopt precies. Misschien wel nog even fietsen om wat spanning op de spieren te houden, maar veel meer zal het niet worden.’’
,,Ik zal in ieder geval nog een beetje slapen, en verder wat spullen bij elkaar zoeken en mijn schaatsen slijpen. We hebben in ieder geval de taken even doorgesproken met elkaar. Er helpen mensen met de video, met het rondenbord en met de coaching. En er staat toch maar een mannetje op de kruising. Die is wel belangrijk, ja. Valentijn Trouw doet dat, en eigenlijk heeft hij na mij de meest verantwoordelijke taak. Een foutje bij de wissel, en het is gebeurd. Daarom hebben we ook het plan hem neer te zetten bij het ingaan van de bocht, en dan in de baan waar ik niet rijd. Als ik dan verkeerd zit, bots ik tegen hem op, en weet ik dat het niet helemaal goed gaat.’’
,,De mensen thuis in Nederland kunnen het allemaal volgen. Live lukte niet, maar er is een goed alternatief bedacht. De hele recordpoging wordt opgenomen en zo snel mogelijk na de race uitgezonden via internet. Als de mensen willen kunnen ze dus kijken via http://www.olyparks.com/UOO/PDF/results/3_15_07/OneHourRecord1.wmv
,,Vanavond gaan we nog even rustig een dvd’tje kijken. Ik denk dat het The World’s Fastest Indian wordt. Nog een film ook waar iets van mijn eigen avontuur in zit. Gaat over een oude man uit Nieuw-Zeeland die een oude motor opknapt en daar zo hard mogelijk mee wil rijden. Daarvoor gaat hij uiteindelijk naar Amerika, naar de zoutvlakte van Bonneville, hier vlakbij. Die hele onderneming is alleen maar om te weten te komen wat zijn motor kan. En daarvoor ben ik hier uiteindelijk ook: om erachter te komen wat ík kan.’’
Dinsdag 13 maart: ’De Amerikanen vinden me crazy’
Nog 2 dagen te gaan
,,Alles top hier. Het is prachtig weer, en ik zit nu lekker in het zonnetje een broodje te eten. En het moment van de waarheid begint te naderen. Ik heb vanmorgen voor de laatste keer op het ijs gestaan. Nou ja, misschien voor de één na laatste keer. Kan zijn dat ik toch nog even wat rondjes ga rijden. Vanmorgen was ik in ieder geval snel klaar. Na een paar rondjes rijden was het goed. Het voelde allemaal prima. Ook met mijn rug. Daar is gisteren nog even naar gekeken in het ziekenhuis. Het staat allemaal behoorlijk recht, en het schaatsen gaat lekker. Als ik in beweging ben heb ik er sowieso geen last van. Tuurlijk, het zit er wel, maar ik ga vooruit.’’
,,Nu is het vooral een kwestie van het uitrusten, zodat ik donderdag fit aan de start sta. Die rust is wel nodig, want uiteindelijk heb ik natuurlijk behoorlijk wat gedaan. En donderdag ga ik mijn lichaam in een uur helemaal uitputten. Hoe meer er dan in zit, hoe meer ik eruit kan halen. En laten we wel wezen: echte training is nu ook niet meer nodig. Nu moet ik klaar zijn. Want als het nu nog moet gebeuren, ben ik een beetje laat. Ik kruip straks nog wel even op de fiets, lekker het systeem nog even kietelen.’’
,,In het weekend nog even gezien hoe snel het ijs hier kan zijn, en dat was prettig. Ik kreeg ook de verzekering dat ze gaan proberen het ijs donderdag net zo snel te maken. Natuurlijk moet ik altijd nog maar afwachten of dat lukt, maar de mensen doen wel alles om te helpen. In de blokjes die ik heb gereden, ging het in ieder geval heel goed. Jan van Oosterom kon me amper bijhouden, en zo’n sparringpartner die hijgend achter je hangt geeft wel vertrouwen.’’
,,Ik kreeg trouwens nog behoorlijk veel respons rond de baan. Iedereen is toch op de hoogte van wat ik ga doen, vooral ook door dit dagboek. Veel leuke reacties. De Amerikanen weten het ook, maar die snappen niks van wat ik ga doen. Ik sprak Derek Parra en Chad Hedrick nog. ’Je bent helemaal gek’, zeiden ze. Haha, mooie humor. Andere Amerikanen vinden het allemaal great en awesome. Te gek dus. Maar ook zij vinden een uur lang zo hard mogelijk schaatsen crazy.’’
Maandag 12 maart: ’Zelfs Eric Heiden helpt’
Nog 3 dagen te gaan
,,Er is in het weekend weer uitvoerig naar mijn rug gekeken. Mooi is daarbij dat iedereen hier enorm behulpzaam is. Via de verzorger van de Amerikaanse schaatsploeg belandde ik zelfs bij Eric Heiden, die in Salt Lake in het ziekenhuis werkt. Ook hij helpt me. Heiden heeft me nog eens onderzocht en vastgesteld dat het puur een muscle item is. Een spierenkwestie dus. Toch wel een geruststelling.’’
,,In het weekeinde ook genoten van het WK afstanden. De tien kilometer was natuurlijk een fantastische wedstrijd met een geweldig wereldrecord van Sven Kramer. Dat was geweldig om mee te maken. Maar ik vond het ook super wat Brigt Rykkje deed. Ik ken hem nog uit de tijd dat we samen op de baan in Haarlem trainden, en vond het leuk hem zo tijdens het WK eens aan het werk te zien. En dan rijdt hij uitgerekend op die dag de race van zijn leven. Vond ik echt heel bijzonder om daar bij te mogen zijn. Ik heb na afloop ook Tristan Loy nog even opgezocht, die voor het eerst aan een WK had meegedaan. Was ook leuk hem zo ver van huis even te spreken.’’
,,Maar verder staat nu natuurlijk alles in het teken van het uurrecord. De voorbereiding gaat goed. Ik voel me ondanks het lange seizoen nog steeds behoorlijk fit en fris, en ik heb er zin in. Vandaag weer op het ijs gestaan en op de fiets gezeten, en ook dat voelt goed. Het ijs is hier natuurlijk in superconditie. Ook wat dat betreft vond ik de prestatie van Brigt Rykkje wel prettig. Ik bedoel, dat Sven Kramer een supertijd kan rijden, is mooi. Maar als ook Brigt dat kan, betekent het dat ook ik hier snel kan rijden. Brigt en ik vallen toch een beetje in de zelfde categorie. Het geeft me in ieder geval nog meer vertrouwen in een goede afloop.’’
Zaterdag 10 maart: ’De wekker zetten om op het ijs te kunnen’
Nog 5 dagen te gaan
,,We zijn weer terug in Salt Lake City, terug naar het ijs. Ik moet zeggen dat daarmee de focus op de recordpoging weer helemaal terug komt. In Moab zaten we in zo’n andere wereld, ben je met zoveel andere dingen bezig, en doe je zoveel ervaringen op, dat de gedachte aan het uurrecord een beetje naar de achtergrond werd verdrongen. Op zich vind ik dat niet zo erg. Ik richt me natuurlijk al weken op die recordpoging, en dan kan het best prettig zijn kort voor die race even de zinnen te verzetten. Dat geeft was ontspanning.’’
,,Maar nu we weer in Salt Lake zijn, gaat het echt weer om schaatsen. Dat hebben we dus ook gedaan, al moesten we daar wel de wekker voor zetten. Door het WK Afstanden is het ijs slechts mondjesmaat beschikbaar. We konden deze ochtend terecht van half zeven tot acht uur. Ja, da’s echt vroeg, maar het kon niet anders.’’
,,Eenmaal op het ijs merkte ik wel dat het met mijn rug beter gaat. Ik heb me in Moab twee keer door de chiropractor laten behandelen. Als ik veel in beweging ben, voelt het allemaal best goed. Maar als ik heb geslapen, of een tijdje niet te veel beweeg, wordt het stijf. Het is dus wel een spierenkwestie. Maar zoals gezegd, tijdens het schaatsen heb ik er geen last van, gaat het allemaal prima. Gelukkig, want ik moet eerlijk zeggen dat ik hem wel even geknepen heb. Ik had echt last, en dan vraag je je automatisch af of dat van invloed is op die recordpoging. Dat blijkt nu dus mee te vallen.’’
,,Dit weekend gaan we toch ook nog even genieten van het WK. We gaan in ieder geval kijken bij de tien kilometer, dat blijft toch een fascinerende afstand met ook nog wat bekenden. Tristan Loy hebben we nog niet gezien. Maar die lag vast nog lekker in bed toen wij al op het ijs stonden.’’
Vrijdag 9 maart: ’Ratelslangen en giftige spinnen’
Nog 6 dagen te gaan
,,Gisteren de dag toch maar begonnen met een bezoek aan de chiropractor. Mijn rug was toch zodanig geblesseerd dat ik daarmee niet meer kon wachten tot we vrijdag zouden terugkeren naar Salt Lake. Via de fietsenwinkel in Moab kwamen we bij de lokale kraker terecht: Shelley Kaspric, een voormalig hardloopster op de 100 meter sprint en ook nog eens hoogzwanger. Maar toen ze hoorde van het werelduurrecord heeft ze meteen behandeld en zelfs haar mobiele nummer gegeven voor het geval van acute problemen. Ze heeft al mijn wervels losgemaakt en ik ben er later op de dag weer naartoe geweest voor een vervolgbehandeling.’’
,,Op haar aanraden moest ik veel afwisseling hebben in mijn beweging. Dus niet urenlang op de fiets zitten. Daarom zijn we met de auto maar naar het Arches National Park gereden, en vandaar met de fiets op zoek gegaan naar verschillende van die gigantische natuurlijke stenen bogen. Steeds even een stukje wandelen, en dan via de voor fietsers verboden paden naar de mooiste uitzichtspunten, Wel een beetje uitkijken, want daar zitten ook ratelslangen, giftige spinnen en de gevaarlijke desert lions, de woestijnpoema’s. Zijn we gelukkig niet tegengekomen.’’
,,Vooral de Landscape Arch is enorm groot en indrukwekkend. In 1991 is er een brok van 180 ton van afgebroken, en sindsdien mag je er niet meer onderdoor lopen. Maar wel mooi om te zien. Samen met Hendrik van Prooije zou ik vervolgens de afdaling naar Delicate Arch maken, en Jan van Oosterom zou met de auto teruggaan. Helaas had ik ook de autosleutel in mijn zak. Gelukkig waren er behulpzame Amerikaanse fietsers die de sleutel weer terugbezorgden bij Jan, zodat ik de berg maar voor de helft voor een tweede keer hoefde te beklimmen.’’
,,In de avond gegeten in de Moab Brewery, waar allerlei fietsen en rafts aan het plafond hangen. De sfeer in Moab van sportiviteit en gezond eten spreekt ons enorm aan, Ook de fietsroutes en de bijzondere dingen die er hier te zien zijn. We zullen alle mogelijkheden aangrijpen om hier nog een keer terug te keren. Maar het snelle ijs van Salt Lake is toch net iets mooier. En daan moet het uiteindelijk ook gebeuren.’’
Donderdag 8 maart: ’Vervelend gevallen met de fiets’
Nog 7 dagen te gaan
Casper Helling, Michael Severs en Jan van Oosterom (vlnr) in het fraaie landschap rond Moab
,,Niet alles okee vandaag. Ik heb wat last van mijn rug. Gisteren een smakkertje gemaakt met de fiets, en dat ging niet helemaal goed. En ik reed zeker niet te hard over die rotsen rond Moab. Eerder te langzaam, het was ook een beetje een lullige val. Maar het zijn van die keiharde rotsen hier, en als je dan valt, is het ook meteen hard.’’
,,De last die ik nu van mijn rug heb, maakt me toch een klein beetje ongerust. Ik wil er in ieder geval wel naar laten kijken, en zal dat doen als we weer terug zijn in Salt Lake City. Daar heb ik lokaal een fysiotherapeut geregeld. Ja, op deze momenten mis ik wel onze eigen fysio, maar dat is niet anders.’’
,,Overigens is het wel fantastisch hier. Overal van die karakteristieke rode rotsen, bulten, immens uitgesleten rotsen en uitgesleten bogen van steen. En dan op de grond overal nog dinosaurussporen. Een absurd landschap eigenlijk. Je waant je zo op Mars. En je voelt je als mens af en toe enorm nietig. Het is zó mooi als je in dat waanzinnige landschap in de verte weer een groepje fietsers ziet aankomen. Wij volgen zelf de uitgezette paden hier. En geloof me, dat is meer dan spannend genoeg.’’
,,We zijn hier nu met z’n drieën: Jan van Oosterom, mijn trainer Hendrik van Prooije en ikzelf. Zaterdag komt mijn vrouw Francis hierheen. Da’s nog steeds wat wennen trouwens, mijn vrouw. We zijn immers pas een half jaar getrouwd. Maar zij doet straks de verzorging. Mijn oude schaatsvriend Michael Severs uit Nijmegen komt ook weer, net als twee andere vrienden die nog een beetje willen skiën hier. Al met al genoeg mensen om me bij te staan.’’
,,Het programma voor deze dag moeten we nog even bekijken. Dat hangt er ook vanaf hoe mijn rug aanvoelt. Als het gaat, wil ik nog een goede klim opzoeken voor een intensieve training. Maar als het tegenzit, stellen we dat een dag uit. In ieder geval wil morgen nog een keer op de fiets zitten, voor we terugkeren naar Salt Lake.’’
,,In de avonduren pakken we hier vooral rust. Er is niet zo veel te doen in Moab, maar je kunt er wel lekker uit eten. Da’s opmerkelijk voor Amerika, waar ze toch vooral fastfood eten. Soms blijven we hangen in zo’n restaurantje, soms gaan we naar de kamer, beetje lezen. Heerlijk rustig.’’
Woensdag 7 maart: ’Moab is echt ongelooflijk’
Nog 8 dagen te gaan
,,Moab moet het paradijs zijn voor mountainbikers. In dit stadje 400 kilometer van Salt Lake City draait alles om fietsen, echt te gek. En het is hier verschrikkelijk mooi. Je ziet ongelooflijke dingen. Hier op zo’n 1300 meter hoogte kan ik nog even een goede conditieprikkel geven nu het met het schaatsen in Salt Lake City wat ingewikkeld wordt. Daar is immers het WK Afstanden, en dat betekent dat het voor mij lastig is op het ijs te kunnen. Daarom na het weekeinde maar uitgeweken naar Moab, samen met ploeggenoot Jan van Oosterom, die na de laatste wedstrijd in Assen deze kant op is gekomen. Mooi, want dan kunnen we lekker samen trainen.’’
,,Alles loopt nu ook perfect, al was het begin behoorlijk stroef. Het begon al met mijn koffer die kwijt is. Ja, inclusief mijn schaatsen. Die waren dus naar Philadelphia gegaan, helemaal de andere kant op. En terwijl ik opnieuw op mijn koffer stond te wachten, had mijn reisgenoot Michael de huurauto even weggezet om me daarna te kunnen helpen. Helaas, waar hij parkeerde mocht dat niet, en zo stond de auto al snel achterop de sleepwagen. Met 25 dollar konden we gelukkig erger voorkomen. Maar vervolgens klopte het adres van het hotel niet, en waren we het papier met de gegevens al kwijt. In de nacht drie uur lang door Park City gereden om bij elk hotel te vragen of we daar misschien gereserveerd hadden. Uiteindelijk was het tegen enen raak.’’
Maar sindsdien loopt alles goed. Lekker vier dagen geschaatst in Salt Lake, en een beetje kunnen wennen aan ijs en hoogte. En nu zitten we dan hier in Moab, in een ongelooflijk mooi landschap. In het weekend gaan we even terug naar Salt Lake, want we willen het WK niet helemaal aan ons voorbij laten gaan. Ik wil in ieder geval de tien kilometer zien, daar doen Tristan Loy en Brigt Rykkje ook aan mee. Kan ik misschien nog een beetje inspiratie opdoen.’’
,,Verder moeten we ter plekke nog wat dingen regelen, al is het meeste al in orde. We willen wel proberen om de race op internet te krijgen. Zou toch mooi zijn als de belangstellende mensen in Nederland kunnen meekijken?’’
